کودک - بازی - اخلاق

     یادمان نرود دنیای جدی کودک همان دنیای بازی است.

 

 -کودک با بازی بزرگ می شود تحول می یابد و به جانب کمال می رود.

 

-کودک بدون بازی به خصوص بازی با کودکان دیگر خودخواه ،خودبین و خودرای میشود.

- بازی شیوه همکاری و تبادلات با دیگران و رعایت حقوق آنان را به کودک می آموزد.

 

 

- رفتار اجتماعی که کودک از طریق بازی آزاد و بدون تکلف در خارج از محیط مدرسه میآموزد بسیار فراتر از آموزشی است که از طریق تماس و بازی باکودکان در محیط مدرسه حاصل میشود. 

 

-کودک از راه بازی با کودکان دیگر شیوه ایجاد روابط  اجتماعی با بیگانگان و حل مسائل و مشکلات ناشی از آن فرا میگیرد

 

- بازی های گروهی به کودک می آموزد که باید در برابر کمک دیگران پاسخگو باشد و محبت آنان را به هر وسیله ممکن قدر شناسد.

 

-بازی های گروهی، بردباری به هنگام خشنودی و فروتنی را به هنگام پیروزی آموزش میدهد.

 

-بازی آموزش است. کودک از طریق بازی ها و ورزشهای گوناگون ،مهارتهای گوناگون وشایان توجهی کسب میکند.

-بازی درمان است. کودک در زندگی روزمره باید بتواند خود را به شیوه ای از نگرانی ها و ناراحتی های ناشی از فشارهای محیطیتخلیه کند.با بازی  فرصتی که برای بروز و بیان عواطف فراهم میکند نقش پالاینده روانی را برای وی دارد.

 

 

در نهایت باید گفت که بازی از بهترین عوامل پروشی اخلاقی

کودک است.

 

 

 

/ 0 نظر / 22 بازدید